dis-clūdo

si, sum, 3, v. a.

claudo

I. To shut up separately, to keep separate; orig. belonging to household lang.: dispares disclusos habere pisces, Varr. R. R. 3, 17, 4.—
II. With the notion of dis predominant, to keep apart, to separate, divide: pares cum paribus jungi res, et discludere mundum, Lucr. 5, 438; so of the act of creation, imitated by Vergil: discludere Nerea ponto, Verg. E. 6, 35: paludibus mons erat ab reliquis disclusus, Varr. L. L. 5, § 43 Müll.; cf.: mons Cevenna, qui Arvernos ab Helviis discludit, Caes. B. G. 7, 8, 2: ossibus ac nervis disclusis, Lucr. 3, 171; cf.: turres (with disturbare domos), id. 6, 240: quibus (sc. tignis) disclusis atque in contrariam partem revinctis, Caes. B. G. 4, 17, 7: ut restis, ad ingluviem adstricta, spiritus officia discluderet, App. M. 1, p. 109, 27.—
B. Of abstr. objects: Plato iram et cupiditatem locis disclusit: iram in pectore, cupiditatem subter praecordia locavit, Cic. Tusc. 1, 10, 20: quae semotae a mente et disclusae, id. ib. 1, 33, 80: morsus roboris, Verg. A. 12, 782.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project