dis-cingo

nxi, nctum, 3
I. v. a., to ungird, deprive of the girdle.
I. Lit.: discinctā tunicā fugiendum est, Hor. S. 1, 2, 132; Vell. 2, 41 fin.; cf.: tunicati et discincti, Suet. Aug. 100: jam discingitur armis, Sil. 8, 34.—As a milit. punishment: destrictis gladiis discinctos destituit, Liv. 27, 13; Suet. Aug. 24 and 100: cum tenues nuper Marius discinxerit Afros, had disarmed, i. e. conquered, Juv. 8, 120; cf.: peltatam Amazona Scythico nodo, Mart. 9, 101, 5.—
II. Trop.
A. In verb finit.: mihi crede, in sinu est (Caesar), neque ego discingor, Cic. Q. Fr. 2, 13; cf. Sen. Ep. 92 fin.: discinxit ratione dolos fraudesque resolvit, Sil. 7, 153; cf.: ut inter Methium et Paulum, quae veniunt in disceptationem, discingas, Sid. Ep. 2, 7.—
B. discinctus, a, um, ungirt.
1. Lit.: ne glorietur accinctus aeque ac discinctus, Vulg. 3 Reg. 20, 11.—
2. Trop.
(a). Voluptuous, effeminate, Afri, Verg. A. 8, 724.— Hence,
(b). Slovenly, careless, negligent; loose, dissolute, reckless: discincti ludere, Hor. S. 2, 1, 73: avarus ut Chremes, opp. discinctus ut nepos, id. Epod. 1, 34: Natta, Pers. 3, 31: verna, id. 4, 22: discincta in otia natus, Ov. Am. 1, 9, 41.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project