dīrĭtas

ātis, f.

dirus

I. Of fate, fatal mischief, misfortune: si qua invecta diritas casu foret, Cic. Poët. Tusc. 3, 14: totius diei, Suet. Ner. 8; cf. ominis, Gell. 4, 9, 10.—
II. Of character, fierceness, cruelty: omni diritate atque immanitate teterrimus, Cic. Vatin. 3 fin.: quanta in altero diritas, in altero comitas! id. de Sen. 18 fin.: morum (Tiberii), Suet. Tib. 21.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project