dī-mēto
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
v. dep., to measure out, mark out, to fix the limits of (rare; perh. only in the foll. passages): locum castris, Liv. 8, 38; cf.: dimetata signa, Cic. N. D. 2, 43, 110 (Baiter, demetata).—Depon. form: eorum enim cursus dimetati cognovimus, etc., id. ib. 2, 62, 155.