dif-flo

āvi, ātum, 1
I. v. a., to blow apart, disperse by blowing: flatu disturbare, Non. 97, 10 (ante- and post-class.): pars difflatur vento, Lucil. ap. Non. 97, 12: legiones spiritu, Plaut. Mil. 1, 1, 17: nubila (nimbi), Aus. Ephem. fin.: pulverem (ventus), Prud. Hamart. 388.—Fig., of political strife: difflantibus procellis rempublicam, Amm. 25, 9, 7.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project