dē-vōto
āvi, ātum, 1
I.
v. intens. a. [id.].
I.
To dedicate, devote (rare): et me dicabo atque animam devotabo hostibus, Att. ap. Non. 98, 13 (but Cic. Par. 1, 2, 12, read devota vita); and,
II.
To bewitch, enchant: sortes, Plaut. Cas. 2, 6, 36: devotatus defixusque, Ap. Herb. 7.—
III.
To invoke with vows: numina, Ap. M. 9, p. 227, 4: asinos cum Iside, Minuc. Fel. Oct. 28, 5. —
IV.
To curse: se, August. 4 Quaest. in Hept. 40.