dēprāvātĭo

ōnis, f.

depravo

I. a perverting, distorting, corrupting, vitiating (freq. in Cic.; elsewh. rare).
I. Lit.: distortio et depravatio quaedam (membrorum), Cic. Fin. 5, 12, 35; cf.: pedum, manuum, articulorum omnium depravationes, Sen. Ep. 24 med.: oris, Cic. de Or. 2, 62, 252.—
II. Trop.: depravatio et foeditas animi (c. c. deformitas corporis), Cic. Off. 3, 29, 105: verbi, id. Part. Or. 36, 127: consuetudinum, id. Leg. 1, 10, 29.—Absol.: nostra (c. c. superstitio), Cic. Div. 2, 67, 136.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project