dĕ-ŏnĕro
āvi, ātum, 1
I.
v. a., to unload, disburden (very rare).
I.
Lit.: machinae deoneratae, Amm. 24, 6, 4; Arn. 6, p. 202.—
II.
Trop.: ex illius invidia deonerare aliquid et in te traicere, * Cic. Div. in Caecil. 14, 46: foeditate corpora deonerans, Arn. 7, p. 249; Ambros. Ep. 58, 1.