dēlātĭo

ōnis, f.

defero, no. II. B. 2. b.

I. an accusation, denunciation: nominis, Cic. Div. in Caecil. 20, 64; id. ib. 3, 7; id. Cluent. 8, 25.—Absol.: cuicumque vos delationem dedissetis, Cic. Div. in Caecil. 15, 49; Tac. A. 4, 66; Curt. 6, 8, 13; in plural, Tac. H. 2, 10; 2, 84; Plin. Pan. 34, 5; 45, 2 et saep.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project