dĕcŭrĭo

āvi, ātum, 1, v. a.

decuria

I. to divide into decuriae.
I. Prop.: equites decuriati, centuriati pedites, Liv. 22, 38, v. preced. art.—Esp. to divide the people into companies or clubs for purposes of bribery and corruption: servorum delectus habebatur ... cum vicatim homines conscriberentur, decuriarentur, Cic. Sest. 15: decuriasse Plancium, conscripsisse, etc., id. Planc. 18, 45; cf. ib. 19, 47; id. Phil. 7, 6, 18; id. Q. Fr. 2, 3, 5, and v. decuriatio.— *
II. Trop.: vertex incrementis lustralibus decuriatus, Mart. Cap. 1, p. 1.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project