dēbellātor

ōris, m.

debello

I. a conqueror, subduer (rare; mostly poet.): ferarum, * Verg. A. 7, 651; * Stat. Th. 9, 545: Vespasianus Judaeorum debellator, Tert. Apol. 5: durus, Vulg. Sap. 18, 15.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project