dapsĭlis
e
I.
abl. plur. dapsilis, Plaut. Ps. 1, 4, 3), adj. δαψιλής, daps, sumptuous, bountiful, richly provided with every thing, abundant (mostly ante- and post-class.; in the class. period perhaps only in Colum. and Suet.): sumptus, Plaut. Most. 4, 2, 66: dotes, id. Aul. 2, 1, 45: corollae, id. Ps. 5, 1, 21: lectus, id. Truc. 1, 1, 34; lubentiae, id. Ps. 1, 4, 3: proventus (vitis), Col. 4, 27, 6: copia facundiae, App. M. 11, p. 258, 12.—
(b).
With abl.: spionia dapsilis musto, Col. 3, 2, 27.—Advv., sumptuously, bountifully.
A.
Form dapsĭlĭter: d. suos amicos alit, Naev. ap. Charis. p. 178 P. (v. 39 Ribbeck).—
B.
Form dapsĭle: verrem sume dapsile ac dilucide, Pompon. ap. Non. 513, 27 (v. 161 Ribbeck): convivebatur, * Suet. Vesp. 19.—*
b.
Comp. invitavit se dapsilius, Lucil. ap. Non. 321, 29.