damnābĭlis
e, adj.
I.
worthy of condemnation, damnable (late Lat. for damnandus, or dignus qui damnetur): invidia, Treb. XXX. Tyrann. 17: res (with turpes), Salv. 6: ad mea ipsa verba, Sid. Ep. 6, 1 fin. Comp.: facinus, Salv. 4.—Adv.: damnābĭlĭter, culpably, Aug. Ep. 23.