cŭbĭtus
ūs, m.
I.
a lying down (very rare).
I.
Prop.: supini, proni, in latera, Plin. 28, 4, 14, § 54.—
B.
Esp., of coitus (for concubitus), in plur., Plaut. Am. 5, 1, 70.—
II.
Meton. (abstr. pro concr.), a bed, couch: foliis cubitus sibi sternunt, Plin. 24, 9, 38, § 59.