corruptor

ōris, m.

id.

I. a corrupter, misleader, seducer, briber: latebricolarum hominum (amor), Plaut. Trin. 2, 1, 14: civium, id. Poen. 3, 6, 21: juventutis, Cic. Cat. 2, 4, 7: estne in corruptorem marito justior potestas? Hor. S. 2, 7, 63; cf.: virginum Vestalium, Suet. Dom. 8: nostri, Cic. Rab. Post. 3, 6; cf.: tribus venditor et corruptor, id. Planc. 16, 38.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project