corrector

ōris, m.

id.

I. a corrector, improver.
I. In gen. (rare but class.): corrector atque emendator nostrae civitatis, Cic. Balb. 8, 20: asperitatis et invidiae et irae, Hor. Ep. 2, 1, 129: unus legum usus, Liv. 45, 32, 7: peccantium, Sen. Ira, 2, 10, 7 al.—Absol., Ter. Ad. 4, 7, 24: corrector Bestius, Hor. Ep. 1, 15, 37: pessimus quisque correctorem asperrime patitur, Sen. Ira, 3, 36, 4. —
II. In the time of the emperors, the title of a kind of land-bailiff, a governor, Dig. 1, 18, 10; Eutr. 9, 13.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project