corpŏro
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to make or fashion into a body, to furnish with a body.
I.
Prop.: semen tempore ipso animatur corporaturque, Plin. 7, 15, 13, § 66; cf. id. 10, 53, 74, § 148.—In part. perf.: corporatus Christus et veste carnis indutus, Lact. 4, 26; Tert. Pall. 2: undique mundus, * Cic. Univ. 2 B. and K.—
II.
Transf.
A.
Of a picture: quae (pictura) prius quam coloribus corporatur, umbra tingitur, Non. p. 37, 13.—
B.
To make a body or corpse, i. e. to kill: corporare est interficere et quasi corpus solum sine animā relinquere, Enn. and Att. ap. Non. p. 20, 21 sq. (Enn. Trag. Rel. v. 101; Att. Trag. Rel. v. 604 Rib.).—
C.
P. a. as subst. (acc. to corpus, II.): † corpŏrātus, i, m., a member of a corporation, Inscr. Grut. 45, 8; 496, 5 al.