conturbātĭo
ōnis, f.
I.
disorder, confusion. *
I.
Lit.: oculorum, confused, indistinct vision, as a disease, Scrib. Comp. 19.—
II.
Trop., confusion, disquiet, perturbation of mind (rare): conturbatio metus excutiens cogitata, Cic. Tusc. 4, 8, 19; id. Top. 12, 52: mentis, id. Tusc. 4, 13, 30.