consummātĭo
ōnis, f.
I.
A casting up or reckoning together, a summing up, a summary view.
A.
Prop.: operarum, Col. 12, 13, 7: ambitus Europae, Plin. 4, 23, 37, § 121: singulorum mancipiorum, Dig. 21, 1, 36.—
B.
Transf.
1.
A union, accumulation: ita non haec (poma) sed consummatio omnium nocet, Cels. 1, 3, 83.—
2.
In rhet. t. t., a comprehending, connecting together: cum plura argumenta ad unum effectum deducuntur, Quint. 9, 2, 103.—
II.
A finishing, completing, accomplishing, consummation: susceptae professionis, Col. 9, 2, 2: habet res minime consummationem, id. 1, prooem. § 7: maximarum rerum, Sen. Brev. Vit. 1, 3: operis, Quint. 2, 18, 2; 6, 1, 55: liberalitatis, Plin. Ep. 5, 12, 1; Vulg. Jer. 30, 11 (for the Heb. ) et saep.: alvi, Plin. 26, 8, 28, § 43: gladiatorum, id. 8, 7, 7, § 22: PRIMI PILI, i. e. the completed time of service as primipilus, Inscr. Orell. 3453.