con-sŏcĭus
a, um
I.
adj., united, connected (late Lat.): elementa sibi valde, Fulg. Myth. 1, 2.—
II.
Subst.
A.
consŏ-cĭus, ii, m., a partaker, aid, companion (with consortes), Cod. Just. 10, 2, 3; Firm. Math. 3, 13, 1.—
B.
consŏcĭa, ae, f., a female companion, consort: consors totius vitae et consocia, Ambros. Ep. 9, 70.