conjŭgātĭo
ōnis, f.
I.
a combining, connecting; hence, prop., a mingling, mixture: mellis et fellis, App. Flor. 4, n. 18, p. 359, 29: corporum, Arn. 2, 54: uxoria, id. 5, 171: ursi velut humanis conjugationibus copulantur, Sol. 26, 3.—
II.
Esp., t. t.
A.
In rhet., the etymological relationship of words, Gr. συζυγία, Cic. Top. 3, 12; 9, 38.—
B.
In later gram., conjugation; earlier called declinatio, q. v.; Mart. Cap. 3, § 311; Commian. ap. Charis. p. 153 P.; Diom. p. 337 ib.; Prisc. p. 836 et saep.—
C.
In logic, a syllogism: propositionum, App. Dogm. Plat. p. 35.