ab-jūro

I. to deny any thing on oath: rem alicui. ne quis mihi in jure abjurassit, Plaut. Pers. 4, 3, 9: pecuniam, id. Rud. prol. 14: creditum, Sall. C. 25, 4.—Absol., Plaut. Curc. 4, 2, 10; cf.: mihi abjurare certius est quam dependere, * Cic. Att. 1, 8, 3.—Poet.: abjuratae rapinae, Verg. A. 8, 263.