con-gĕmo
ŭi, 3, v. n. and a.
I.
I.
Neutr., to sigh or groan deeply or loudly, to heave a sigh.
A.
Prop. (rare but class.): congemuit senatus frequens, * Cic. Mur. 25, 51; * Suet. Tib. 23.—
B.
Transf., poet., of trees cut down: supremum congemuit, * Verg. A. 2, 631.—
II.
Act., to deplore, lament, bewail: quid mortem congemis ac fles? * Lucr. 3, 934: positum feretro congemuere, Val. Fl. 5, 12.