confīdentĭlŏquus

a, um, adj.

confidens-loquor

I. speaking confidently or audaciously; in comp.: nihil est confidentiloquius quam urbani adsidui cives, quos scurras vocant, Plaut. Trin. 1, 2, 164.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project